VERHALEN
De Turkse kapper     Mooi haar     De kapperschool

De Kapperschool

"Mag ik je misschien wat vragen?" vroeg het meisje met het rood-blond gestreepte haar. We maakten al een paar keer oogcontact. Heel vluchtig. Gehypnotiseerd door haar rood-gele bril kon ik even niets uitbrengen.

"Het zit namelijk zo: ik ben kapster, in opleiding dan, en nu zie ik dat jij heel goed haar hebt, om te knippen, echt perfect, voor mijn examen, daarvoor heb ik nog een vrij model nodig, om te knippen. Zou je dat willen?"

En zo loop ik op de Sikkelstraat, op zoek naar de kappersschool. Is het hier? Nee, dit is een gewone kapper. Die zal wel meer sollicitanten dan klanten hebben. Zadkine College: dit moet het zijn.

"Daar ben je, goed zeg, dat je er bent, want ik was al een beetje zenuwachtig dat je niet zou komen."

"Hallo, leuk om je weer te..."

"Je jas kan daar en dan zit jij op die stoel op nummer 64."

"64, da's een mooi getal: twee tot de zesde."

"Nee, gewoon op 64. Ik kom zo weer."

De meneer op 65 groet vriendelijk en kijkt een beetje verbaasd naar mijn haar. Zelf heeft hij een glimmende schedel met rondom een strook lange grijze krullen. Snel kijkt hij voor zich.

Blijkbaar liggen we achter op schema. De docent (snor, kort, zwart haar) stuurt haastig de studenten de gang op en wijst alle modellen een andere stoel toe. Nu zit ik op 17. Een schrikkelgetal: dat heb ik weer. Nieuwsgierig komen de meisjes het lokaal weer binnen. Bij de deur ontstaat een discussie over de man die zojuist naast me zat. Hij is afgekeurd en een meisje (blond, opgestoken) protesteert bij de docent. Dit is een harde strijd. We zullen het niet allemaal halen.

Mijn nieuwe kapster (rood, half lang, krullen) geeft een ferme handdruk en gaat snel van start. Ik was vergeten hoe ongemakkelijk het is om door een vreemde te worden aangeraakt. Haar aanraking is alles behalve teder, maar wassen blijft een intieme handeling. Ik heb zin in een praatje. Dat leidt af. Het zal vast ook bij het examen horen.

"Je bent niet zo zenuwachtig als de rest he?"

"Ja, het heeft geen zin om je druk te maken. De vorige twee keer was ik onwijs nerveus. Maar dan maak je het alleen moeilijk voor jezelf. Gewoon doorgaan."

Nee, dit was geen geruststelling. Een ander onderwerp: "Morgen slaat het weer om."

"Sorry?"

"Er zijn buien op komst, volgens het journaal."

"Heb je het nu over het weer?"

"..."

"Wil je gewoon even stil zitten. Ik moet me concentreren. Hoe zal ik je bakkebaarden doen? Eraf?"

"Wat je wil."

"We moeten doen wat de klant wil."

"Het maakt mij niet uit."

"Maar wat wil je?"

"Eraf dan maar, als dat handig is. Of doe het maar half."

"Aan een kant?"

"Haal ze er maar allebei af. Alsjeblieft."

Om de verloren tijd in te halen, knipt ze stevig door en in de haast prikt ze in mijn wang: "Sorry." "Mijn schuld," zeg ik, want ik heb het vast verdiend. Intussen voel ik het zweet op mijn voorhoofd komen. Dit kan niet goed zijn. Nee, zweten mag echt niet. Rustig blijven. Ze zal me vast niet meer prikken, want als ik begin te bloeden is dat ook in haar nadeel. We moeten ons er samen doorheen slaan.

"Lig je nog op schema?"

"Ik ben al klaar."

"Alleen nog föhnen?"

"Nee, zo is het af."

De meisjes gaan de gang weer op en de modellen genieten weer van het simpele feit dat ze mogen bewegen. In de spiegel zie ik dat er nogal wat blikken op me gericht zijn, maar juist als ik me omdraai, draait ieder zich naar zijn spiegel.

Nu komen drie heren (alledrie grijs met snor) de kapsels inspecteren. Deze aanraking zal wel meevallen, denk ik nog. Maar de rimpelige handen van inspecteur nummer 1 gaan zachter en langzamer door mijn haar dan die van mijn kapster. Bijna teder. Als nummer 2 en 3 ook nog komen voelen, zie mezelf rood aanlopen.

"Is het in orde?", vraag ik om de stilte te doorbreken. "Dat mogen we niet zeggen." Er komt een glimlachje op het gezicht van nummer 2. Het lijkt even of hij hardop gaat lachen, maar hij maakt er een kuchje van.

Op de gang zie ik het meisje dat ik op straat ontmoette met mijn kapster praten. "Die andere gingen toch wel goed? Volgens mij haal je het gewoon." "Nou, ik zie wel joh. Anders heb ik nog een jaar studiefinanciering." Als ze mij zien, stapt het aardige rood-blond gestreepte meisje op me af. Nu kan ik eindelijk zeggen dat ik het best leuk vond en vragen hoe ze heet. Ze zucht, legt haar hand op mijn schouder en zegt: "Sorry. Echt: sorry."

En zo sta ik weer in de Sikkelstraat. Daar is de kapper. Als ik binnenstap, ben ik meteen aan de beurt.

"Van de kapperschool, zeker?"

"Ja"

"Ga maar zitten, jongen."


Jogchem Niemandsverdriet

http://www.nobodyhere.com

 

[1] [2] [3]