EEN HAAR VERTELD ALLES

Voor de historicus en politie zijn haren voor verschillende redenen interessant:
  • Een haar die uitgetrokken wordt behoudt het haarzakje. Dus is het mogelijk om het genetische profiel van de eigenaar te verkrijgen.
  • Het is materiaal dat niet verrot en makkelijk te bewerken, de moleculen zijn zeer stabiel.
  • Anders als bij bloed is in het haar langer sporen van drugs en voedsel terug te vinden. Zes cm haar geeft een verslag van zo'n zes maanden.
Napoleon was vergiftigd, Beethoven ging niet dood aan syfilis en Rameses II was roodharig! Het haar onthult alles omdat het ook een geheugen heeft! De onderstaande ontdekkingen zouden nooit gedaan zijn als het haar niet zo onverteerbaar was.

Ramses II

[Mummie van Ramses II]

[Haar van Ramses II] foto: l'oreal Het haar van Ramses II heeft 33 eeuwen overleefd, zonder dat er enig voorzorg bij genomen was. Natuurlijk was de cuticule beschadigd, niet alleen door de tijd maar ook door de soort kammen die ze in zijn tijd gebruikte. Dit heeft niet voorkomen dat de korreltjes melanine die in de cortex zaten onderzocht konden worden. Het heeft onthuld dat de farao een natuurlijk roodharige was en dat hij henna gebruikte om dat nog meer te accentueren.

Andere mummies

Onderzoekers kunnen veel te weten komen via haren van mummies. Ook wat voor voedsel ze aten. Zo komen ze te weten hoe en waar ze leefde. Bij Chinchorro mummies uit Peru bleek dat sommigen van de kust kwamen (75% tot 90% van hun eten kwam uit de zee) en sommige van ontwikkelde regio's in het binnenland (granen en andere groenten). Zo hebben ze ook kunnen ontdekken dat er een die overduidelijk van de kust kwam later toch in contact is gekomen met degene die in het binnenland leefde.
Ook hebben ze sporen van coca´ne gebruik gevonden bij een 4.000 jaar oude mummie uit Peru.
In 1991 werd een 5.300 jaar oude mummie gevonden in de Oostenrijkse Alpen. Door wat haar te onderzoeken weet men dat deze man strikt vegetariŰr was en dus ook geen melk of eieren at. Ook al werd hij gevonden met een geitenvel aan. Waarschijnlijk was deze man een soort van geestelijke en was zijn kleding hem gegeven tijdens een bezoek in een dorp.

EEN DONKERE MENSELIJKE HAAR VAN 40 cm In de plaats Woodburn (Oregon, USA) is in 1999 een 10.000 tot 12.000 jaar oude onge´dentificeerde menselijke haar gevonden uit de ijstijd, welke niet dezelfde DNA had als enig menselijk ras welke vandaag de dag op aarde rondloopt. De haren waren perfect geconserveerd gebleven en hadden genoeg haarzakjes voor een DNA analyse. Dus van een populatie die uitgestorven is.


Haar behoudt zijn structurele eenheid voor duizenden jaren. Als je een pluk haar van zo'n 5.000 jaar oud hebt ziet het er precies zo uit als haar uit deze tijd. Alleen met een microscoop zijn verschillen te zien. Maar zijn chemie verandert niet. [De schubben patroon van het haar blijft intact, alleen de binnen structuur is wat in elkaar gestort] [Deze microscopische doorsnede van een haar laat de instorting van de cortex zien onder de intacte cuticula laag]
De schubben patroon van het haar blijft intact, alleen de binnen structuur is wat in elkaar gestort. Deze microscopische doorsnede van een haar laat de instorting van de cortex zien onder de intacte cuticula laag.

Napoleon

[Haar van Napoleon]
In de analyse van Napoleons haar heeft men aan kunnen tonen dat er tien keer meer arsenicum dan normaal inzat. Samen met andere studies die de laatste 150 jaar gedaan zijn naar de oorzaak van zijn dood steunt dit resultaat wederom de hypothese dat hij eerder aan vergiftiging is gestorven dan aan kanker.


Beethoven

[Haar van Beethoven] Voor Beethoven bleek altijd de meest voor de hand liggende veronderstelling dat hij aan syfilis was gestorven. In zijn tijd werd deze ziekte behandeld met geneesmiddelen waar kwik in zat. Maar in zijn haar bleken in plaats van kwiksporen, sporen van lood te zitten. Dus is hij gestorven aan loodvergiftiging. Hoe hij dat toegediend kreeg is nog steeds een mysterie.

Misdaad

[Haar als bewijs] Haren gevonden bij misdrijven hebben vaak geleid tot het oplossen daarvan. Haar als bewijs is gebaseerd op zijn oorsprong en of de gevonden haar bij het misdrijf wel of niet lijkt op het haar van de verdachte. Haren kunnen door hun morfologische eigenschappen onderscheiden worden van elkaar. D.m.v. een microscoop kan men kleur, lengte en diameter vergelijken. Ook belangrijk is de verdeling, vorm en kleur intensiteit van de pigment korreltjes in de cortex. De aanwezigheid van haarverf en blondering kan ook onderscheiden worden van de natuurlijke haarkleur. Toch is haar als bewijs alleen in uitzonderlijke gevallen genoeg. Dat je haar bij een misdrijf wordt gevonden wil nog niet zeggen dat je er zelf was, iemand anders kan het daar hebben neergelegd.

Maar hoe gaat zo'n onderzoek? Het forensisch onderzoek richt zich op de identificatie van de eigenaar van het gevonden haar. Van een aantal verdachte en niet-verdachte personen wordt haar gebruikt. Uit dit haar en uit het haar, gevonden op de plaats van het misdrijf, wordt DNA ge´soleerd. [1: haar op plaats van misdrijf-2-15: haar van (niet-)verdachte personen] Dit DNA wordt met enzymen behandeld om het te vermeerderen en daarna met andere enzymen in stukken geknipt. Het geknipte materiaal wordt op een dikke gel gebracht. De negatief geladen DNA-deeltjes worden vervolgens door elektroforese naar de +pool getrokken. Doordat grote DNA-deeltjes meer moeite hebben door de gaatjes in de gel heen te dringen worden de stukjes gescheiden naar grootte. Er ontstaat een bandenpatroon. De banden zijn met UV-licht te bekijken. Zie hierboven.
[1: haar op plaats van misdrijf-2-15: haar van (niet-)verdachte personen]
Door de verschillende bandenpatronen van de verschillende mensen te vergelijken met het bandenpatroon van het haar gevonden op de plaats van het misdrijf is de dader te identificeren. Bij de oude testen had je enkele honderden haren nodig. Nu heb je aan tien haren al voldoende.